Tag Archives: taal

Afrikaans en God

Hier is ‘n skrywe van Stephan Joubert aan E-kerk lesers: Ek het ‘n paar van sy woorde in rooi gemerk en my refleksie volg onder aan.

Van familietaal gepraat, dink net hoe sal jou huweliksmaat voel as jy heeltyd in toekomstaal of hipotetiese taal oor hom of haar praat? As jy gedurig vir almal dinge sou sê soos jy staan op ’n klomp beloftes wat hy of sy vir jou gegee het, sal dit vreemd op hulle oor val. Net so as jy om elke hoek en draai vertel jou huweliksmaat het pas weer drie of vier versoeke van jou laat waar word. Sal ander mense regtig dink jy is ernstig oor jou verhouding met jou huweliksmaat as jy net gedurig deurbrake en antwoorde van hom of haar verwag?

Kry asseblief jou geloofstaal reg. Hoe? Wel, besef opnuut jy is regtig deel van God se nuwe familie omdat jy met jou hele lewe in Jesus Christus glo (1 Johannes 3:1–2). Begryp dat God regtig jou Hemelse Vader is wat vir ewig by jou en al sy ander kinders is. Sy teenwoordigheid, sy liefde, sy nabyheid — dis al wat regtig saakmaak! As jy dit verstaan, sal jou taal God nie langer verskraal tot ’n blote verskaffer van bepaalde religieuse dienste nie. Dan sal jy nie meer op stereotiepe maniere oor Hom praat nie, maar vars, opreg en ook met groot respek! Ware geloofstaal maak jou diep bewus van God se Vaderhart. Dit maak jou nederig.

Laai aanhoudend nuwe familietaal op jou lippe, daardie soort wat vertel dat jy God liefhet met jou hele hart, siel en verstand. Praat groot oor ons groot God. Vertel op kreatiewe maniere van al sy groot dade. Laat jou woorde wys dat sy Gees besig is om jou van heerlikheid tot heerlikheid te verander (2 Korintiërs 3:18). Onthou asseblief die regte geloofstaal is verhoudingstaal. Dis die taal van Goddelike liefde, nabyheid, versorging en omgee. Dis die taal van verwondering, dankbaarheid en tevredenheid. Oefen dit in. Praat gedurig met God as een van sy geliefde kinders. Dan sal jou woorde weer magneties raak in die hemel en op aarde.”

Soos altyd is dit makliker om te verduidelik wat fout is as om die regte ding te doen. Ek doen dit gereeld: terwyl ek in die kar ry en kla oor korrupsie,
sien ek dat ek 20km/uur oor die spoedgrens ry. Ek skinder van die mense wat skinder en ek raak kwaad vir mense wat nie die ‘vrug van die Gees’ uitleef nie!

Stephan doen goed in die artikel hieronder, maar ’n paar van sy keuses het my laat glimlag. Ek besef hy is slim en geleerd, maar ek wonder sommer, aan die hand van die punt wat hy maak oor ’n paar van sy sêgoed.

Dalk is hy net poëties, maar hoe sal dit klink as ek met my vrou praat en bedank vir haar ‘teenwordigheid’? ‘Dankie dat jy hier is’, of selfs ‘om by jou te wees’ klink vir my meer natuurlik as die ‘teenwoordigheid’ wat dalk ’n NG weergawe van die charismate se ‘salwing’ is!

Selfs ‘Hemelse’ Vader is in my kop ook maar cliche. Soos daai ‘e’ aan die einde van ‘Onse’ Vader. God is tricky en moeilik genoeg, om nou nog ’n abstraksie soos hemel in te gooi help my nie om ‘aardse familietaal’ te praat nie.

Hoeveel keer het iemand al met hul kinders of man gepraat van hul ‘nabyheid’. Dis nie ’n groot woord nie, maar in 38 jaar het ek nog nooit iemand hoor praat met iemand in die huis oor hul nabyheid nie.

Dan is daar ‘verskraal’! Eks seker baie mense sou bly wees as woorde mekaar kon verskraal sodat daai jeans beter sou pas, maar God verskraal? Dalk is dit net mooi Afrikaans, maar is die idee van die artikel nie om eenvoudige woorde te gebruik soos mense elke dag praat nie?

Mense hou tog so van die woord en idee van hart as metafoor; ek is mal oor my regte pa en ek het hom nog nooit bedank vir sy ‘vaderhart’ nie. Vars woorde is moeilik as mens sit en tik om iets te publiseer.

So is die ‘laai die taal op jou lippe’ ook pragtige Afrikaans, maar weereens iets wat jy in min Suid Afrikaanse gesinne gaan hoor. In my huis praat ek, ek laai nie taal op my lippe nie.

Ek wil graag verander. Maar by watse ‘heerlikheid’ ek begin en by watse ‘heerlikheid’ ek moet opeindig weet ek nie. By die huis is ’n skaaptjoppie ’n heerlikheid asook ander dinge waaroor ek nie hier mag skryf nie, maar die ‘heerlikheid tot heerlikheid’ is dalk bybelwoorde wat ’n Vrystaatse Eugene Peterson nodig het om bietjie deur te trap.

Laastens, ek probeer normaal met God praat, maar ek sukkel om lekker en real te voel as ek Hom vra om my woorde ‘magneties’ te maak op ‘hemel en op aarde’.

Die artikel van Stephan maak twee briljante punte: eerstens, dat ons met God moet praat soos ons by die huis praat (aka familietaal) en tweedens, sien ons hoe moeilik dit is om dit reg te kry in ’n wêreld waar lesers taaljuweeltjies en slimmighede verwag en prys.